1 grudnia 2021

Kostaryka - jak zorganizować wakacje z dziećmi lub bez

 


To nasz pierwszy od dwóch lat tak daleki wyjazd. Owszem, w czasie pandemii podróżowaliśmy i to całkiem sporo, ale na wyprawę przez ocean zdecydowaliśmy się dopiero teraz. Nic więc dziwnego, że byliśmy strasznie podekscytowani a kolejne kłody rzucane pod nogi przez los sprawiały, że nasza determinacja tylko rosła. Najpierw problemy z lotem (o tym poniżej), potem 6 dni przed wyjazdem skręciłam nogę w kostce i utknęłam w szynie na dodatek z solidnym katarem, kaszlem i zapaleniem oskrzeli. 

 

Wyjeżdżałam więc z nielegalnie zdjętym gipsem, spuchniętą nogą opakowaną w stabilizator i z antybiotykiem w kieszeni. Na szczęście potem było już tylko lepiej, ale… od początku: 


Bilety


Najpierw okazało się, że mimo zapewnień linii lotniczych nie możemy przesiadać się w Nowym Yorku. United Airlines miało najlepszą ofertę pod względem długości lotu i ceny, okazało się jednak, że mimo posiadania ESTY covidowe obostrzenia są nie do przeskoczenia dla osób ze strefy Schengen. Na szczęście linie uwzględniły naszą reklamację - dostaliśmy pełny zwrot kosztów i szukaliśmy biletów od nowa. 

Ostatecznie kupiliśmy je na stronie KLM - lot na Kostarykę z przesiadką w Paryżu a powrotny z przesiadką w Amsterdamie. Cała podróż “od drzwi do drzwi” trwa około 26 godzin, w tym lot przez Pacyfik to około 12h.

Przygotowania do podróży

Aby pojechać na Kostarykę nie trzeba mieć żadnych specjalnych szczepień, poza tymi na COVID oczywiście (osoby niezaszczepione muszą mieć ubezpieczenie zdrowotne uwzględniające szpitalne leczenie spowodowane wirusem) . Paszport Covidowy sprawdzany jest na przejściu granicznym. Natomiast malarie, dengi czy inne świństwa nie są na tyle popularne, aby szczepienia były obowiązkowe.

48 godzin przed podróżą należy wypełnić Pase de Salud (formularz zdrowotny). Znajdziesz go tutaj. 

Na miejscu obowiązują maseczki - zarówno w pomieszczeniach jak i na zewnątrz, warto więc zaopatrzyć się w spory zapas. Na każdym kroku - w restauracjach, hotelach, atrakcjach turystycznych są robione pomiary temperatury i obowiązkowa dezynfekcja rąk. Można się więc czuć w miarę bezpiecznie. 


Kiedy jechać? 

Pora sucha na Kostaryce trwa od grudnia do kwietnia i jest to sezon turystyczny. Od czerwca do października trwa pora deszczowa, jednak podobno deszcze są zazwyczaj krótkie, acz intensywne. Maj i listopad to pora przejściowa i nam właśnie teraz, czyli w listopadzie, udało się zorganizować wyjazd. 

Plus był taki, że rzeczywiście nie było turystów, w wielu miejscach spotykaliśmy ludzi, którzy mówili, że mamy szczęście, bo w sezonie nie udałoby się tego czy tamtego ze względu na tłumy. Basen hotelowy do własnej dyspozycji też ma swoje zalety. Nie było też tak gorąco jak w porze suchej. 

Z minusów - były momenty, że padało i to bardzo bardzo mocno. Nie wszędzie, bo dotyczy to głównie lasów tropikalnych. Nad oceanem pogoda była cudowna. Tak naprawdę deszcz pokrzyżował nasze plany tylko raz, ale o tym później. 

 


Auto


Na Kostaryce wynajmując auto na lotnisku masz dwie opcje: bezpośrednio na lotnisku lub z transferem. Opcja druga jest zdecydowanie tańsza a wybór aut większy.

Zdecydowaliśmy się na wypożyczalnię AMIGO (załatwiliśmy wynajęcie przez tę stronę). Przedstawiciel wypożyczalni czekał na nas na lotnisku i zabrał nas do wypożyczalni (dojazd trwał 5 minut) gdzie odebraliśmy samochód. 

Ważne! Biorąc auto koniecznie wybierz takie z napędem na 4 koła. Drogi na Kostaryce są bardzo złej jakości, często przejeżdża się przez rzeki, kamienie, trudne podjazdy, piasek. Bez napędu 4x4 na bank utknęliśmy nie raz gdzieś w środku dżungli bez zasięgu. 



 Internet

A skoro o zasięgu mowa, to na lotnisku możecie kupić sobie lokalną kartę SIM. My mamy własny modem, do którego na każdej wycieczce wkładamy lokalną kartę. Nam spokojnie na cały wyjazd wystarczyło 5GB. Miejsce, w którym kupicie karty znajdziecie na lotnisku obok taśm z odbiorem bagażu. 


No dobra, dolecieliśmy, mamy już auto, mamy Internet. Ruszamy. W planie trasa, która wygląda mniej więcej tak:



San Jose i wulkan La Paz

Zaraz po wylądowaniu i wypożyczeniu auta pojechaliśmy do hotelu. Nocleg mieliśmy w oddalonym mniej więc pół h od lotniska Poas Paradise (tutaj). Spędziliśmy tu dwie noce. 

Stamtąd tylko rzut kamieniem do takich atrakcji jak wulkan La Paz czy jedyna na świecie farma kawy Starbucksa. 

Jeżeli chodzi o wulkan - możesz mieć szczęście i trafić na piękny widok, możesz - tak jak my, mieć pecha i oglądać wszystko przez chmury. Trudno to przewidzieć. My rezerwowaliśmy bilety o 7 rano na 9 rano. O 7 kamery pokazywały cudowny widok, gdy dotarliśmy na miejsce… no cóż. Bartek był bardzo rozczarowany, bo nastawiał się na to bardzo. 

Żeby go pocieszyć pojechaliśmy oglądać wodospad La Paz Waterfall i na pyszny obiad. A potem do Starbucksa, który jest kawiarnią z najpiękniejszym chyba widokiem na świecie a dodatkowo można zapisać się na wycieczkę, na której dowiesz się krok po kroku jak dokładnie powstaje najsłynniejsza kawa na świecie - od ziarenka aż po czarny, gorący płyn. 


Drugi dzień to wycieczka do stolicy. Zwiedziliśmy muzeum narodowe i główną ulicę. Całość to duże rozczarowanie i jeśli miałbyś z czegoś zrezygnować, to spokojnie możesz właśnie z tego. 

Po krótkim pobycie w San Jose ruszyliśmy dalej na zachód. Odwiedziliśmy Animal Rescue Center (tutaj), w którym wolontariusze opiekują się zwierzętami, które samodzielnie nie poradziłyby sobie w dżungli. A potem już dość prosta droga do hotelu Mar y Mar w Puntaneras, w którym spędziliśmy noc, aby rano na spokojnie ruszyć promem w dalszą drogę. 

San Jose


Drugi przystanek - rajski TANGO MAR BEACHFRONT HOTEL & VILLAS


Po noclegu w Mar y Mar pojechaliśmy zarezerwować sobie miejsce na promie. Nie udało się zrobić tego przez Internet, więc przyjechaliśmy wcześniej. Na miejscu trzeba być minimum pół godziny przed odpłynięciem promu, aby mieć czas na kupno biletu no i mieć pewność, że się zmieścicie. 

A stamtąd już prosto do rajskiego hotelu Tango Mar położonego przy samej plaży. 

W tym miejscu spędziliśmy trzy noce korzystając z plaży, basenów, spacerów po rozległych terenach oraz bliskich atrakcji. 

Jedną z najciekawszych jest wodospad Montezuma. Zapytaliśmy okolicznych mieszkańców, czy małe dzieci i ja ze skręconą kostką damy radę dotrzeć tam bez problemu (szlak był opisany jako niełatwy). Powiedzieli, że to 20 minut stosunkowo łatwej drogi. Jak było naprawdę - zobaczcie na zdjęciach. 

 


Przeprawy po kamieniach po całkiem szerokiej rzece, wspinaczki po błocie i korzeniach, liny, ostre podejścia i zejścia. Podsumowując: jedna z najfajniejszych przygód podczas całego wyjazdu. Na dodatek zwieńczona pięknym widokiem i kąpielą. 

W tej okolicy była też atrakcja, która nas pokonała. Chcieliśmy wybrać się do rezerwatu przyrody: “Reserva natural de Cabo Blanco”, ale prace drogowe i rzęsisty deszcz sprawiły, że zdecydowaliśmy się zawrócić i jednak skorzystać z masaży w hotelowym SPA i pluskania w basenie. 

Będąc w okolicy warto również zahaczyć o piękne plaże Santa Fe. Jeżeli będziecie tam w okolicy lunchu, polecam wam restaurację La Juana. Pyszne tacos, nachosy, naturalne soki w całkiem przystępnych cenach. 

Jeśli macie szczęście, na plaży przy samym hotelu możecie spotkać żółwie. A już na pewno na każdej plaży spotkacie mnóstwo malutkich krabów. Nie radzę chodzić boso. 



Ruszamy dalej do Tamarindo


Tamarindo to miejscowość typowo turystyczna. Są sklepy z pamiątkami i restauracje z pysznym jedzeniem (ja polecam Bamboo Sushi). Jest najładniejszą, a wręcz chyba jedyną naprawdę ładną, miejscowością, w której byliśmy. 

 Po drodze jedziemy jeszcze do królestwa czekolady (tutaj) - miejsca prowadzonego przez przemiłego Rona - Amerykanina o polskich korzeniach. Mieliśmy szczęście - akurat skończył prowadzić warsztaty i nie miał innych klientów w sklepie. Dzięki temu nie tylko mogliśmy posmakować kilkunastu gatunków czekolady, ale też dowiedzieć się dokładnie jak powstaje najzdrowsza na świecie odmiana tych łakoci.



W Tamarindo spędzamy dwie noce w Villa Amarilla. Zwiedzamy okoliczne plaże a ja umawiam się z hotelowymi instruktorami na lekcję surfowania. Jest mega fun!

Jeżdżąc po okolicy warto zatrzymać się na obiad w restauracji Patagonia del Mar tutaj. Jedne z najlepszych owoców morza, jakie jadłam w życiu!



Przystanek czwarty - wulkan Arenal i gorące źródła


Z Tamarindo jedziemy w stronę kolejnego wulkanu. Pogoda znowu odrobinę się pogarsza. Dwie noce spędzamy w fantastycznym hotelu tutaj  i przyznam, że nie bardzo chce nam się jechać gdzieś dalej. 

Na miejscu mamy gorące źródła i wiele innych atrakcji m.in rafting, ścianka wspinaczkowa i kolejne Animal Resque Center. 




Dalej ruszamy dopiero po dwóch dość leniwych dniach. Jedziemy do Mistico Arenal Hanging Bridges  - fantastyczny spacer przez dżunglę po kilkudziesięciu mostach to obowiązkowy punkt programu.

Później decydujemy się na jeszcze jeden dość długi trekking przy wulkanie Arenal (szlak jest w Arenal 1968 Volcano View Lava Trails tutaj). I tutaj staje się cud - chmury nareszcie się rozwiewają a my możemy podziwiać górę w całej okazałości. Dla mnie był to najlepszy punkt całej wycieczki. Całość to około 4km. Jeżeli zastanawiacie się, czy dzieci dadzą radę, to podpowiadam - nasze poradziły sobie bez problemu, a do mało marudnych nie należą ;)



Po dniu pełnym wrażeń lądujemy… w dżungli. 

Przystanek piąty - dżungla

Kolejne dwie noce spędzamy w lasach deszczowych w La Tigra Rainforest. Śpimy w malutkim domku, który zamiast jednej ze ścian ma jedynie grubą firankę. Sprawia to, że w nocy słyszymy świetnie kumkanie żab, śpiew ptaków i stukanie deszczu o dach. Wrażenia prawie jak pod namiotem (choć jednak mimo wszystko wygodniej). 

Wrażenie jest naprawdę niesamowite. Przechodząc w nocy od recepcji do naszego domku natykamy się na żaby, ptaki, pająki. Obserwowanie dzikiej przyrody z tak bliska to niesamowite doświadczenie. 

 Hotel dodatkowo angażuje się w wiele akcji wspomagających środowisko. Miejsce, w którym obecnie się znajduje było 20 lat temu pustkowiem. Właściciele zaczęli sadzić drzewa aby przywrócić mu dawną świetność. Wraz z roślinami wróciły i zwierzęta. 

 My też postanowiliśmy dołożyć swoją cegiełkę i posadziliśmy jedno drzewo. Dla mnie ma to dodatkowe znaczenie, ponieważ obecnie służbowo zajmuję się ułatwianiem klientom banków kompensowania śladu węglowego m.in. poprzez dotowanie organizacji zajmujących się sadzeniem drzew. Dobrze było zobaczyć, jak wygląda proces od drugiej strony. 

 Z tego miejsca robimy sobie również wycieczką nad wodospad Rio Fortuna . Mnóstwo schodów, ale dzieciom bardzo się podobało. 


Przystanek szósty i ostatni - Jaco


O samym Jaco nie mogę powiedzieć wiele dobrego. Niestety przyjemne w ciągu dnia miasteczko po zmroku traci swój urok. Robi się nieciekawie i tracimy poczucie bezpieczeństwa. Wieczory spędzamy więc w basenowym hotelu za to w ciągu dnia jedziemy do Manual Antonio National Park, w którym po raz kolejny spotykamy małpki, leniwce, kraby. 

Jest to nasza ostatnia atrakcja turystyczna a zarazem pierwsze miejsce, w którym natykamy się na tak dużą liczbę turystów a także pierwszych naciągaczy. Zanim zaparkowaliśmy (na parkingu przy samym wejściu do parku) kilkakrotnie namawiano nas na inny parking wcześniej (nawet odradzano dalszą jazdę autem jako niebezpieczną). Wiele razy słyszeliśmy też, żeby koniecznie wziąć przewodnika, ponieważ bez niego zgubimy się i nie uda nam się zobaczyć żadnego zwierzątka. To nie jest prawda. My woleliśmy iść swoim tempem i ścieżkami i jestem przekonana, że dobrze na tym wyszliśmy. 


Kostaryka - niezbędnik


Oprócz oczywistych oczywistości jak krem przeciwsłoneczny i coś bardzo silnego na komary warto zabrać ze sobą także: zakryte buty, czołówkę, jeżeli macie ochotę na nocny spacer po plaży lub dżungli w poszukiwaniu zwierząt i przejściówkę do kontaktu (polskie wtyczki nie pasują). 

Nasze Noclegi:


PoasParadise


Uroczy hotel położony około 40 minut od lotniska (klik). Mieliśmy pokój na parterze z cudnym widokiem na ogród i góry. Wieczory z dziećmi można spędzać grając w bilard lub rzutki. Dodajmy jeszcze pyszne tradycyjne śniadania i mamy miejscówkę wymarzoną. 



MarY Mar

Motelik przy ulicy, w którym spędziliśmy tylko noc (tutaj). Zależało nam żeby gdzieś się zdrzemnąć zanim rano ruszymy na prom. Nic specjalnego, po prostu ok, choć ocena w górę za przepyszne tradycyjne śniadanie.  



TangoMar


Położony przy rajskiej plaży ogromny obiekt ze wszystkim, czego rozleniwiona dusza zamarzy. Baseny, hamaki, SPA, ścieżki spacerowe prowadzące do ukrytych wodospadów albo niesamowitych punktów widokowych i małpki skaczące po dachu baru basenowego w pakiecie.

Jest też większy wybór śniadań. Oprócz tradycyjnego ryżu z fasolą z jajkami sadzonymi możecie dostać naleśniki, tosty, lub po prostu płatki z mlekiem.


Całkiem niezłe są też dania obiadowe, choć nie wszystkie – polecam owoce morza, w to naprawdę umieją. Za to odradzam desery (chociaż Bartkowi smakowało… 😊 )




Miejsce, które podobało mi się najbardziej ze wszystkich. Bezpretensjonalna miejscówka tuż przy plaży z jednej i głównej ulicy miasteczka z drugiej strony. Przesympatyczna holenderka nadaje mu domową atmosferę.

Bez dodatkowych ekstrasów, ot, plaża, słońce, szum morza i kostarykańska Pura Vida!



HotSpring Resort and SPA

Wielki obiekt, który pokochały moje dzieci (no dobra, ja trochę też 😉 ). Mnóstwo gorących źródeł, mini golf i Animal Rescue Center sprawiły, że najchętniej by stamtąd nie wyjeżdżali.



LaTigra Rainforest

To miejsce chyba najbardziej przypadło do gustu mojemu mężowi. Położone w środku dżungli domki bez ścian oddzielających nas od natury.

Można leżeć w łóżku i zasypiać przy szumie deszczu i rechocie żab. Jestem bardzo na tak.



Hotel Club del Mar Oceanfront

 

Całkiem przyjemna miejscówka z basenem i pysznym jedzeniem, idealna na zwieńczenie podróży i ostatnie leniwe chwile na leżaku.


Uff, to chyba wszystkie najważniejsze informacje. 
Jeżeli macie dodatkowe pytania, dawajcie znać albo tutaj w komentarzu albo na Instagramie. 



Udostępnij:

15 listopada 2021

Z górnej półki, czyli 9 polskich książek wyróżnionych w 2021 roku



Jakie najlepsze polskie książki przeczytaliście w tym roku? Dla mnie ten rok był bardzo dobry, w kontekście dobrze dobranych lektur także. Dzisiaj o tych, które doceniłam nie tylko ja, ale także jury. Jeżeli jeszcze po nie nie sięgnęliście, zapewniam, że warto. 


"Rzeczy osobiste" , Karolina Sulej


Wymieniam tę książkę jako pierwszą, bo ze wszystkich wymienionych poruszyła mnie najbardziej. Jest to także jedna z najtrudniejszych lektur w moim życiu, a reportaży i powieści poruszających tematykę holokaustu przeczytałam w życiu sporo. 


Przechodzenie przez kolejne strony jest niczym zwiedzanie muzeum obozu koncentracyjnego. Nigdy nie odważyłam się na taki spacer. Miałam siłę czytać po 3-4 strony dziennie, nie więcej.


Może się wydawać, że moda, dbanie o wygląd, ubrania, to tematy błahe, nie przystające by mówić o nich w kontekście śmierci. Nic bardziej mylnego. Bo dbanie o siebie, o czyste buty, uprasowaną koszulę czy uczesane włosy może w takim miejscu jak Auschwitz stanowić o być albo nie być.


To literatura cielesna,  intymna. Dotyczy nie tylko strojów, ale również fizjologii, aspektów zazwyczaj pomijanych w obozowych opowieściach.


Napisana dojrzale, z ogromną wrażliwością i mądrością. Właśnie takie książki nazywam pozycjami obowiązkowymi. 


Wyróżnienia:

Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki
Nominacja do Literackiej Nagrody Nike

"Rzeczy osobiste" Karolina Sulej

Wydawnictwo:  Czerwone i Czarne                                                                                                                                      
 Liczba Stron:    456                                                                                                                                         Kategoria: literatura faktu




“Kobiety Nowej Huty. Cegły, perły i petardy." Katarzyna Kobylarczyk

Tę pozycję uwielbiam już za sam tytuł. Ale zapewniam was, że ta książka to dużo więcej niż chwytliwy slogan przyciągający uwagę współczesnych feministek. 


To podróż w czasie do strajków, kolejek, wyrabiania normy. Lekarki, murarki, suwnicowe, żony robotników, kelnerki, artystki. Kobiety z różnych kręgów, zawsze stojące w cieniu swoich mężczyzn, teraz dopiero mają okazję opowiedzieć jak narodziny Nowej Huty wyglądały z ich perspektywy. 


Ta dzielnica Krakowa to szczególne miejsce - miało być pierwszym prawdziwie socjalistycznym miastem, dzięki niezłomności mieszkańców stało się jednym z symboli oporu.


Wydawanie książek o silnych i mądrych kobietach stało się ostatnio bardzo popularne, ogromnie mnie to cieszy. Polecam wszystkim, którym wydaje się, że "kiedyś było lepiej". No nie było.


Wyróżnienia:

Nominacja do Literackiej Nagrody Nike


"Kobiety Nowej Huty" Katarzyna Kobylarczyk

Wydawnictwo:  MANDO                                                                                                                                     
 Liczba Stron:    272                                                                                                                                     Kategoria: literatura faktu






"Koniec świata, umyj okna" Agnieszka Jelonek

Nie będę ściemniać - kiedy przekonałam się po kilku pierwszych stronach, o czym jest ta książka, pomyślałam “O Jezu, znowu”. Nie dlatego, że temat chorób psychicznych nie jest istotny, bo jest. Jednak literatura, w której bohaterki mierzą się ze swoimi neurozami jest w Polsce przez ostatnie lata tak wyeksploatowana, że ciężko wnieść do niej coś nowego. A jednak Jelonek się to udało. 


Główna bohaterka to Alicja. Alicja się boi. Ale nie tak zwyczajnie. Alicja miewa ataki paniki. Nagły brak tchu, spocone ręce i przemożna chęć ucieczki dopadają ją znienacka w pociągu, podczas rozmowy w pracy, w kawiarni gdy rozmawia z koleżanką.


Ta książka nie jest typowo po polsku szaro-czarna. Dzięki naturalności opisów czytelnik może sporo dowiedzieć się, jak objawiają się stany lękowe, jak wygląda terapia. Humor autorki, że całość jest nie tylko zjadliwa ale wręcz smaczna. 


Wyróżnienia:

Nagroda literacka Gdynia.

"Koniec świata, umyj okna" Agnieszka Jelonek

Wydawnictwo:  Cyranka                                                                                                                                   
 Liczba Stron:    104
                                                                                 Kategoria: literatura piękna







"Bezmatek" Mira Marcinow

Kolejny, po "Rzeczach, których nie wyrzuciłem" Marcina Wichy esej poświęcony śmierci matki. O ile Wicha napisał swoją książkę "po męsku", bez patosu, z prostotą, o tyle Mira Marcinów tonie w emocjach. 


Jej relacja z matką była bardzo intymna - uzależniająca, momentami wyniszczająca emocjonalnie,  to znów dająca siłę. Koniec tego związku prowadzi już nawet nie do rozpaczy lecz wręcz do zatracenia.


Jest to książka tak głęboko osobista, że chwilami czułam się zażenowana podglądając zażyłość, która powinna pozostać tajemnicą między dwoma  bardzo bliskimi sobie osobami. 

Być może autorka traktuje tę powieść jako swego rodzaju katharsis. Jeżeli tak, to mam nadzieję, że spełniła swoją rolę i przyniosła ukojenie.


Wyróżnienia:

Nagroda Conrada
Paszport Polityki

"Bezmatek" Mira Marcinow

Wydawnictwo:  Czarne                                                                                                                                     
 Liczba Stron:    256                                                                                                                                     Kategoria: literatura piękna





"Kajś - opowieść o Górnym Śląsku” Zbigniew Rokita

Górny Śląsk ma trudną historię, ale o tym większość z nas wie. Rokita pozwala nam jednak swoimi reportażami zajrzeć przez okna do rodzinnych domów, podejrzeć albumy ze zdjęciami, usłyszeć to, o czym rzadko mówi się przy rodzinnym stole. Jest i nutka osobista, co zawsze pomaga mi w odbiorze reportaży. Coś dla siebie znajdą i Ci, którzy lubią dawne dzieje jak i Ci interesujący się bardziej współczesną rzeczywistością. Mnie najbardziej zainteresował wątek próby ukrycia epidemii ołowicy w czasach PRL, nawet doczytałam o niej później w innej książce, fabularyzowanej, pt: “Przemilczana epidemia”. Również polecam.

Wyróżnienia:

Nagroda Literacka Nike

"Kajś - opowieść o Górnym Śląsku" M Zbigniew Rokita

Wydawnictwo:  Czarne                                                                                                                                     
 Liczba Stron:    320                                                                                                                                     Kategoria: literatura faktu






"Bez reszty" Wojtek Miłoszewski

To piąta książka Wojtka Miłoszewskiego, natomiast druga z serii o Kastorze Grudzińskim. O pierwszej mogliście przeczytać tu, natomiast o pozostałych – tutaj i tutaj. Ci, którzy śledzą bloga regularnie, wiedzą, że od początku byłam fanką tej prozy.

Kastora spotykamy mniej więcej w tym samym miejscu, w którym go zostawiliśmy. Akurat jest na akcji z Tyszolem, swoim komendantem. Niestety, proste zatrzymanie okazuje się bardziej skomplikowane i Tyszol zostaje zastrzelony. Aby dopaść jego morderców, Kastor musi stawić czoło mafii, która w latach 90-tych rozwija właśnie skrzydła nad miastem Kraka. Mafii, która nie tylko „opiekuje się” nowobogackimi biznesmenami, ale również zajmuje się porwaniami dzieci…

Perfekcyjnie opisana smutna rzeczywistość początków polskiej demokracji, kiedy to jedni zbijali fortuny, innych kapitalizm i bezrobocie rzucały na dno, kiedy przestępcy rzeczywiście mogli wszystko a policję można było przekupić kilkoma dolarami. Świetnie się czytało.

Wyróżnienia:

Nominacja do Nagrody Wielkiego Kalibru

"Bez reszty" , Wojtek Miłoszewski

Wydawnictwo: W.A.B.
Liczba Stron:    352

Kategoria:         kryminał




"Lajla znaczy noc” Aleksandra Lipczak

Reportaż o Hiszpanii, w którym nie ma ani słowa o sjeście , corridzie czy sangrii? W takim razie o czym tu pisać? Ha! Najlepiej o tym, co naprawdę ważne - o korzeniach.

"Lajla znaczy noc" to wędrówka po miastach w poszukiwaniu śladów tych, którzy żyli tu dawno temu i ukształtowali hiszpańską kulturę - Żydów i Arabów.

Aleksandra Lipczak zdziera ojczyźnie Cervantesa katolicką maskę ukazując oblicze o wiele ciekawsze, bo wielokolorowe.

Mnie najbardziej zaciekawił ostatni rozdział - o imigrantach. Hiszpania w ostatnich latach przyjęła do siebie najwięcej uchodźców ze wszystkich krajów UE. I co? I nic. Nie utraciła tożsamości, nie stała się zakładnikiem innej kultury. Ważne i mądre słowa w tych smutnych, ogrodzonych grubym granicznym murem, czasach.


Wyróżnienia:

Nominacja do Literackiej Nagrody NIke
Nagroda im. Witolda Gombrowicza


"Lajla znaczy noc" Aleksandra Lipczak

Wydawnictwo: Karakter
Liczba Stron:    272

Kategoria:         literatura faktu


 

"Zaświaty" Krzysztof Fedorowicz

No dobra, nie będę ściemniać. Akurat ta książka nie przypadła mi do gustu. To nie, że jest zła. Napisana jest pięknym literackim językiem, prowadzi czytelnika przez kilka wieków i snuje niesamowite powieści o winie a przede wszystkim o winicach i winiarzach. Problem w tym, że… mnie te opowiadania znudziły.

Może dlatego, że jeżeli już sięgam po alkohol, to jest to nie jest to wino, lecz czysta wódka ;)


Wyróżnienia:

Nominacja do Literackiej Nagrody NIke

"Zaświaty" Krzysztof Fedorowicz

Wydawnictwo: Wysoki Zamek
Liczba Stron:    178

Kategoria:         literatura piękna


 





"Synapsy Marii H" Hanna Krall

Książka krótka, ale pełna treści. Jeżeli istniałoby coś takiego jak reportaż poetycki, to do tego właśnie działu zaliczyłabym tę książkę.

Życie Marii Twardokęs-Hrabowskiej, polskiej opozycjonistki oraz "matki jej męża" Marii Hrabowskiej w krótkich migawkach.

Ta książka to trochę jak oglądanie albumu rodzinnego - dostajemy obraz i krótki opis, resztę, jak w poezji, musimy dointerpretować sami.

Mocna literatura, która pozostawia trwały ślad.


Wyróżnienia:

Nominacja do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego


"Synapsy Marii H." Hanna Krall

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Liczba Stron:    112

Kategoria:         literatura piękna/literatura faktu





To nie wszystkie książki, które zostały wyróżnione w 2021 roku, ale wszystkie, z którymi ja miałam okazję się zapoznać. Na półce wciąż czeka kilku finalistów tegorocznej Literackiej Nagrody Nike: "Najlepsze Miasto Świata" Grzegorze Piątka, "Panny z Wesela" Moniki Śliwińskiej i "Fuerte" Kaspra Bajona. Jak tylko uda mi się je przeczytać, obiecuję recenzję. 
A wy czytaliście już coś z tej listy? Jak wam się podobało? 


Udostępnij: