Trzy nowości o miłości, czyli zakochaj się na wiosnę.

No umówmy się, reportaże reportażami, klasyka klasyką ale, cytując Masłowską: „nie zawsze jest miejsce i czas, żeby czytać Sartre’a w oryginale od tyłu i do góry nogami”. Ja w tej całej pandemicznej zawierusze, krążąc między stołem, który jest teraz moim open space a stojącą obok kanapą, która jest placem zabaw potrzebowałam oddechu i podczas lektur miałam ochotę rozmyślać jedynie o problemach z wyższych partii piramidy Maslowa.

Kiedy o 21 dzieci nareszcie odpływały w objęcia morfeusza, ja chciałam odpłynąć w ramiona jakiejś dobrej, ale lekkiej gatunkowo powieści. Z półki wybrałam trzy książki, które wydawały się spełnić moje oczekiwania. Opowiadają o miłości i wszystkim co się z nią wiąże – wielkim szczęściu, namiętności i… ogromnej tęsknocie. Jeżeli macie ochotę oderwać się na chwilę od poważnych spraw, których teraz ogrom spada na nas codziennie, łapcie coś ot tak, dla czystej rozrywki.

"Płomień pod lodem", Luz Gabas

Akcja powieści rozgrywa się w ciągu 25 lat w XIX wieku w Hiszpanii – od 1843, kiedy to trzynastoletnia wówczas Izabela II zostaje uznana za pełnoletnią i zasiada na tronie do jej wymuszonej abdykacji w 1868 roku. Piszę o tym nie bez kozery, ponieważ skomplikowana sytuacja polityczna – liczne rewolucje, kontrrewolucje, wojny domowe i zewnętrzne stanowią istotny wątek powieści i mają ogromny wpływ na losy bohaterów.

A kimże są nasi bohaterowie? To Attua – dumny, szlachetny, choć biedny i prześladowany przez los; i Cristela – najpierw zahukana dziewczyna a potem dojrzała kobieta, w której wciąż toczy się walka między sercem a rozumem. Zakochani w sobie bez pamięci na skutek różnych przeciwności losu nie mogą być razem. Jak potoczą się ich losy? Czy ułożą sobie życie i zapomną o sobie nawzajem?

To nie jest typowy romans. To coś w rodzaju sagi rodzinnej, a nawet dwóch splecionych ze sobą sag. 25 lat to szmat czasu, przez ten czas Attua i Cristela są wystawiani na liczne próby. Raz im się szczęści, raz mają pecha. Jak to w życiu. I właśnie za to polubiłam tę książkę – za wiarygodność. I przyznam, że do końca byłam ciekawa, jak to się skończy, bo wcale nie było to takie oczywiste. Czy kochankowie podzielą los Romea i Julii czy jednak będzie im dane połączyć się po latach? Sprawdźcie. 

"Płomień pod lodem" , Luz Gabas

Wydawnictwo: Muza

                                              

Tłumaczenie:   Agnieszka Rurarz

Liczba Stron:    640

Kategoria:         romans

"PS. Kocham Cię na zawsze", Cecelia Ahern

Kontynuacja słynnej książki „PS. Kocham Cię”. Ja nie czytałam, ale widziałam całkiem niezłą ekranizację z Hilary Swank, dlatego chętnie wzięłam się za część drugą.

Dla tych co nie znają/nie pamiętają. W części pierwszej Holy zostaje młodą wdową. Zrozpaczonej dziewczynie pomaga wyjść na prostą jej… zmarły mąż. Gerry chorując przygotował dla niej kilka listów, które Holy otrzymywała przez rok po jego śmierci. Były w nim instrukcje typu: spakuj moje ubrania i rozdaj znajomym, jedź na Lanzarotte z przyjaciółkami (plus bilet!) a na końcu… nie bój się ponownie zakochać. Ckliwe to było dziełko ale ładne i ze smakiem.

Część druga dzieje się 6 lat później. Holy jest w stabilnym związku z Gabrielem i właśnie planują kolejny ważny krok, gdy zostaje poproszona o udzielenie wywiadu na temat wydarzeń sprzed lat. Poruszają one lawinę – do Holy zaczynają uderzać osoby śmiertelnie chore z prośbą o pomoc w przygotowaniu listów tak, jak Gerry zrobił to dla niej. Momentami jest wzruszająco (choć jest to ten najpłytszy typ wzruszenia), momentami zabawnie (choć jest to raczej czarny humor).

Jak oceniam tę historię? To nie jest zła książka. To książka po prostu nie w moim guście. Zabrakło mi głębszego przesłania, autorka opiera się jedynie na najprostszych emocjach i płytkich przemyśleniach. Miałam wrażenie, że po prostu odcina kupony od sławy poprzedniej lektury. Polecam jako rozrywkę miłośnikom Coelho czy Janusza L. Wiśniewskiego. Pozostali jednak się rozczarują.

"Ps. Kocham Cię na zawsze" , Cecelia Ahern

Wydawnictwo: Muza

                                              

Tłumaczenie:   Anna Krochmal, Robert Kędzierski

Liczba Stron:    448

Kategoria:         romans

 „Okruchy lustra”, Agnieszka Pyzel

„Ps. Kocham Cię” rozczarowało, ale ja nadal nie miałam ochoty na poważne lektury. Przeglądałam to, co stoi na półce i znalazłam „Okruchy lustra”. Okładka nie zachęcała – nie przepadam za zdjęciami na froncie. Bałam się, że to kolejne tanie romansidło, ale zaczęłam przeglądać najpierw pobieżnie, potem przeczytałam o autorce, potem pierwszą stronę i… wsiąkłam.

Michalina jest artystką. Żyje teatrem i miłością. Nie dla niej zabawa w żonę, dzieci. Na zabój kocha Allana, początkującego pisarza. Allan na zabój kocha ją, ale… gdyby wszystko układało się różowo nie byłoby książki.

To powieść o dwojgu popieprzonych ludziach, którzy choć bardzo się kochają, nie potrafią żyć razem. Historia wiecznej tęsknoty, bo Michalina w końcu daje się złamać. Słuchając matki, która wkłada jej do głowy, że kobieta powinna wyjść za mąż i urodzić dzieci a nie żyć snem pozwala wprowadzić się do klatki o nazwie „idealne małżeństwo”. I płaci za to wysoką cenę.

Książka rozpoczyna się w latach 80-tych, autorka świetnie oddaje atmosferę tamtych lat – zarówno życia przeciętnego mieszkańca Warszawy jak i bohemy artystycznej. Jest wino, są rosyjskie ballady ale jest też ponura proza życia z mortadelą w tle. To był klimat jakiego szukałam.

Myślę, że to nie książka dla każdego. Pragmatyczne dusze zorganizowane pod tabelkę będą zniesmaczone postacią głównej bohaterki – rozpieszczonej, egzaltowanej, stąpającej kilka centymetrów nad chodnikami i idącej gdzieś obok swojego normalnego życia, w które wpadła jakby przypadkiem. Ale romantycy, którzy wierzą w jedną wielką miłość na całe życie, którzy tęsknią i szukają zachwycą się tą powieścią i będą do niej wracać. Wam właśnie ją polecam. 

"Okruchy lustra" , Agnieszka Pyzel

Wydawnictwo: Muza

                                              

Liczba Stron:    480

Kategoria:         romans

A jeżeli macie ochotę na książki o miłości w bardziej klasycznym wydaniu, przypominam i gorąco polecam wpis: "10 najpiękniejszych książek o miłości", który znajdziecie tu. Piękne emocje :)

Czytaj dalej →

Najlepsi warszawscy prozaicy AD 2018

Już od ponad miesiąca znamy nominowanych do prestiżowej Nagrody Literackiej m.st. Warszawy. W zeszłym roku laury brawurowo zgarnął Jakub Żulczyk za książkę „Ślepnąc od świateł”. O tej pozycji możecie przeczytać w notatce pt: „Najlepszy warszawski prozaik AD 2017”, który znajdziecie tutaj.

To powieść o nocnym życiu Warszawy. Miasta pokrytego bilbordami i szyldami, na które w wielkim pędzie i tak nikt nie zwraca uwagi. Miasta, w którym dominuje czerwień i błękit policyjnych syren, rzucająca się w oczy reklama świetlna czy blask ulicznych latarni, pod którymi załatwiane są ciemne porachunki.

W tym roku klimat nominowanej prozy jest zupełnie inny - mniej agresywny, bardziej filozoficzny i refleksyjny. Jest sporo o przemijaniu ale i o miłości. Zobacz, kto ma szansę na zwycięstwo w tym roku. 

 „Krótka wymiana ognia” Zyta Rudzka

O tej książce pisałam już kiedyś przy okazji wpisu „25najlepszych audiobooków przesłuchanych w 2018 roku”, który znajdziesz tutaj.

 Taka główna bohaterka jak u Rudzkiej zdarza się rzadko – to 69-letnia eks-poetka, eks-celebrytka, eks-żona… Innymi słowy kobieta, która większość życiowych ról ma już za sobą i stara się z tym pogodzić. Analizując przeszłość swoją i swojej matki obdziera się z kolejnych warstw i dostaje do samego jądra własnej osobowości. Wchodzi z butami w przeszłość i rozbiera ją na kawałki, nie oszczędzając przy tym ani swoich licznych kochanków ani dziecka. Ostry język lecz jednocześnie żadnych zbędnych słów. Cieszę się, że takie książki powstają.

"Krótka wymiana ognia" Zyta Rudzka

Wydawnictwo: W.A.B.
                                           
Liczba Stron:    100

Kategoria:         powieść obyczajowa

Wiesław Myśliwski „Ucho igielne”

Dawno dawno temu pewna Cyganka spotkana w sandomierskim parku powiedziała mu, że dożyje 81 lat. Kiedy więc ten krytyczny moment minął, zdecydował się wrócić do tego miejsca. W miasteczku, na schodach przy Uchu Igielnym, spotyka samego siebie czekającego na koleżankę, w której miejsce wiele lat wcześniej zjawiła się właśnie dziwna wróżbitka.

Jaka jest książka „Ucho igielne”? To po trosze pamiętnik, powieść obyczajowa, powieść historyczna i traktat filozoficzny. Tym razem jednak, inaczej niż w „Traktacie o  łuskaniu fasoli”, nie znajdziecie tu kopalni cytatów. Książka jest napisana przepięknym językiem, lecz także bardzo, bardzo prostym. To tekst o życiowych wyborach i o tym, że w gruncie rzeczy nie ma przypadków a wszystko jest dane po coś. A także o tym, że – cytując autora – „Wszystkie pytania, jakie sobie w życiu zadajemy, sprowadzają się do tego jednego, czy warto było.” Po książkę Myśliwskiego warto sięgnąć na pewno.

"Ucho igielne" Wiesław Myśliwski

Wydawnictwo: Znak
                                         
Liczba Stron:    424

Kategoria:         powieść obyczajowa

Krzysztof Varga "Sonnenberg"

Przyznam, że ze wszystkich książek nominowanych w kategorii „proza”, ta jest moją ulubioną. „Sonnenberg” jest książką o miłości – namiętnej, chorej, zakazanej, niemożliwej. Pisząc o romansach trudno uniknąć banału czy pretensjonalności. Zwłaszcza, kiedy w grę wchodzą sceny erotyczne – zazwyczaj takie fragmenty wypadają w naszej rodzimej literaturze wulgarnie lub żenująco i patetycznie. Varga natomiast pisze w sposób wzruszający, piękny, prawdziwy. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością i co tu kryć – drżeniem serca.

Jest również drugi bohater tej książki – Budapeszt. Jego historia, kultura, sztuka. Przewracając kolejne kartki miałam ochotę powrócić w miejsca, które widziałam jakieś 7 czy 8 lat temu, i spojrzeć na nie oczami Andrasa i jego kochanek. Polecam gorąco i książkę i miasto.

Krzysztof Varga "Sonnenberg"

Wydawnictwo: Czarne
                                       
Liczba Stron:    480

Kategoria:         powieść obyczajowa, romans

To wszystko jeżeli chodzi o nominacje w kategorii proza. Pozostałych nominowanych książek nie znam, ale może Ty coś słyszałeś? Ich listę znajdziesz poniżej. Ogłoszenie nagród już 9 czerwca. 

Czytaj dalej →

10 najpiękniejszych książek o miłości

Szczerze mówiąc nie znoszę romansideł. Pisanie o miłości jest bardzo trudne i mało kto robi to na tyle dobrze, by nie popaść w banał. Autorzy zwykle idą w stronę różowo-słodko harlequinowatą lub odwrotnie – w coś a’la porno, które jednak zamiast podniecenia raczej powoduje uśmiech politowania.

Ale można też napisać pięknie, prosto, bez zadęcia. Bo przecież właśnie taka miłość jest najpiękniejsza. Poniżej 10 lektur, po które warto sięgnąć, gdy masz ochotę na chwilę wzruszenia, tęsknoty, szybszego bicia serca…

Miłość w czasach zarazy, Gabriel Garcia Marquez

„A jak pan myśli, jak długo możemy pływać w to cholerne tam i z powrotem? - zapytał.Florentino miał przygotowaną odpowiedź od pięćdziesięciu trzech lat, siedmiu miesięcy i jedenastu dni, łącznie z nocami.- Przez całe życie - powiedział.”

"Miłość w czasach zarazy" , G.G, Marquez

Wydawnictwo: Muza

                                              

Tłumaczenie:   Carlos Marrodan Casas

Liczba Stron:    496

Kategoria:         powieść obyczajowa

Ona – rozsądna, twardo stąpająca po ziemi. On – poeta i niepoprawny romantyk. On za nią szaleje, ona go zwodzi. On się oświadcza, ona… wychodzi za innego. Z rozsądku Ale to nic. On czeka. Czeka długo, bo ponad pół wieku. Dokładnie 51 lat, 9 miesięcy i 4 dni.  Kiedy jego ukochana zostaje wdową, ma już 72 lata. On przychodzi do niej w dniu pogrzebu jej męża i… Przeczytajcie sami.

Mamy tu wszystko – szaloną namiętność, małżeństwo z rozsądku i spokojne, dojrzałe uczucie. Marquez opisuje miłość silniejszą niż samotność, zazdrość, opierającą się upływowi czasu. Która z nas nie chciałaby być tak kochana?

Przeminęło z Wiatrem, Margaret Mitchell 

"Kocham cię, Scarlett, za to, że jesteś tak bardzo do mnie podobna… Za to, że oboje jesteśmy renegatami i egoistami. Żadne z nas nie dba o to, czy świat idzie na psy, byle nam było dobrze i przyjemnie."

"Przeminęło z wiatrem" , Margaret Mitchell

Wydawnictwo: Albatros

                                              

Tłumaczenie:   Celina Wieniewska

Liczba Stron:    1136

Kategoria:         powieść obyczajowa

Książka okrzyknięta „romansem wszech czasów”, choć tak naprawdę miłość to tylko jeden z wielu wątków tej kultowej powieści. Ale za to jaka miłość…

Scarlett to kapryśna i rozpieszczona manipulantka. Ale także silna i bardzo pewna siebie kobieta. Rhett nazywa ją śliczną i psotną kotką, która jest tak pewna siebie, że nawet nie stara się osłaniać swoich pazurków.  Nic dziwnego, że potrafiła owinąć sobie wokół palca prawie każdego mężczyznę. Dla ratowania ukochanej Tary zawiera kolejne małżeństwa, jednak w głowie ma tylko jednego mężczyznę – tego jedynego, który jej się oparł – wymoczkowatego Ashleya.

Rhett – przeciwieństwo Ashleya, zarówno z wyglądu jak i z charakteru. Inteligentny, trochę cyniczny, za nic mający konwenanse. Kocha Scarlett bezgranicznie. A ona? Ona trochę za późno dostrzega, kto tak naprawdę jest jej jedyną prawdziwą miłością. Jak to się kończy – wszyscy wiemy. Ale poczytać miło i nawet niejedną łzę można przy tym uronić.

Spóźnieni kochankowie

„Wiesz, Jacques, naszemu światu brakuje miłości. Czasami wydaje mi się, że gołębie to ostatni kochankowie Paryża. Nasze czasy są pełne seksu, ale niewiele w nich prawdziwej miłości, miłości, która zbliża wszystkie stworzenia, która pozwala im znaleźć wyraz dla uczuć wobec innego stworzenia, ważnego i cennego dla nich”

"Spóźnieni kochankowie" , William Wharton

Wydawnictwo: Rebis

                                              

Tłumaczenie:   Krzysztof Fordoński

Liczba Stron:    352

Kategoria:         romans

Tkliwość to pierwsze słowo, które kojarzy mi się z tą książką. Bo taka właśnie jest miłość Mirabelle, niewidomej siemdziesięcioletniej kobiety, i Jacka – zniszczonego życiem malarza-kloszarda z paryskiego bruku. Przypadkowe spotkanie odmienia życie obojga. Ona przeżywa pierwszą miłość  - niespieszną, delikatną ale też głęboko erotyczną, on - zaczyna wierzyć, że czeka go w życiu jeszcze coś dobrego.

Narratorem powieści jest Jack, Wharton oddaje jednak czasem głos także Mirrabelle. Przez kolejne strony śledzimy rozwijające się powoli uczucie – od przyjaźni, więzi duchowej aż po cielesne spełnienie.  Wharton okazał się mistrzem opisywania scen erotycznych – E.L. James mogłaby się od niego wiele nauczyć.

Duma i uprzedzenie, Jane Austen

„Daremnie walczyłem ze sobą. Nie poradzę, nie zdławię mego uczucia. Pozwól mi, pani, wyznać, jak gorąco cię wielbię i kocham.”

"Duma i uprzedzenie" , Jane Austen

Wydawnictwo: Świat Książki

                                              

Tłumaczenie:   Anna Przedpelska-Trzeciakowska

Liczba Stron:    368

Kategoria:         powieść obyczajowa

Pan Darcy jest świetną partią. Bogaty, przystojny – właściwie czego może chcieć więcej dziewczyna w XIX-wiecznej Anglii?  A jednak Elisabeth odmawia zakochanemu swojej ręki – jego aroganckie zachowanie skutecznie ją do niego zniechęca a ona woli zostać starą panną niż wyjść za mąż za kogoś, kogo nie darzy ciepłymi uczuciami. Czy Darcy przekona Lizzy, że nie jest aż tak obcesowym gburem za jakiego miała go na początku znajomości? Nie będzie to łatwe zadanie.

Książka Jane Austen jest chyba na każdej liście 100 książek, które trzeba przeczytać jakie przeglądałam. To nie tylko piękna opowieść o miłości, ale także opis obyczajowości. Tym, którzy już zapoznali się z lekturą polecam również rewelacyjny sześcioodcinkowy serial z Colinem Flirthem w roli głównej. Warto, zwłaszcza dla sceny, w której pan Darcy wychodzi z jeziora… :)

Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki, Mario Vargas Llosa

"Miłość to najgorsze, co się może człowiekowi przytrafić. Człowiek chodzi jak idiota i przestaje troszczyć się o siebie samego."

"Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki" , Mario Vargas Llosa

Wydawnictwo: Znak

                                              

Tłumaczenie:   Marzena Chrobak

Liczba Stron:    384

Kategoria:         powieść obyczajowa, romans

Ricardo zakochuje się w swojej Chilijeczce będąc małym chłopcem i kocha ją już zawsze. A ona? To zjawia się w jego życiu to odchodzi. Zawiera kolejne małżeństwa, ma kolejnych kochanków ale… jednak ciągle do niego wraca. Choćby na chwilę. Kim właściwie jest? Modliszką, która wykorzystuje zakochanego w niej mężczyznę aby później po raz kolejny wbić mu nóż w plecy, cyniczną i wyrachowaną egoistką, dla której liczą się jedynie pieniądze i dobra zabawa, czy może zranioną dziewczynką, która pragnie, by ktoś się nią zaopiekował?

„Szelmostwa” to jedna z moich ulubionych miłosnych historii, przede wszystkim ze względu na niezłomność głównego bohatera, który trwa przy swojej ukochanej mimo wszystkich jej szaleństw i numerów, które mu wywija. Bo czy nie na tym właśnie polega prawdziwe uczucie?

  Co się wydarzyło w Madison County, Robert James Waller

Analiza wszystko niszczy. Są sprawy magiczne z natury , które muszą pozostać nienaruszone. Jeśli podzieli się je na części, znikną. 

"Co się wydarzyło w Madison County" , R.J. Waller

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

                                              

Tłumaczenie:   Dorota Malinowska-Grupińska

Liczba Stron:    160

Kategoria:         romans

Franceska jest przykładną, choć nieco znudzoną żoną mieszkającą w małym miasteczku. Swój włoski temperament dawno schowała do kieszeni i po prostu żyje z dnia na dzień. Aż do chwili kiedy zjawia się on – przystojny fotograf, który sprawia, że odżywają w niej dawne marzenia i zapomniane już uczucie szalonej tęsknoty i namiętności. Mają dla siebie tylko kilka dni, ale to będą najbardziej magiczne dni w ich życiu.

Historia prosta i banalna, ale właśnie przez to piękna i pełna czaru. Pozycją obowiązkową jest także film z rewelacyjną Meryl Streep i Clintem Eastwoodem.

 Okruchy dnia,Kazuo Ishiguro

„I to właśnie ta chwila, jestem teraz o tym przeświadczony, tak utkwiła mi w pamięci - ta chwila: z tacą w rękach stoję w mroku korytarza, a w mojej duszy narasta przeświadczenie, że o parę kroków ode mnie, po drugiej stronie drzwi, właśnie w tej chwili panna Kenton płacze.”

"Okruchy dnia" Kazuo Ishiguro

Wydawnictwo: Albatros

                                              

Tłumaczenie:   Jan Rybicki

Liczba Stron:    304

Kategoria:         powieść obyczajowa, romans

Gdy ktoś pyta mnie o mój ulubiony film wymieniam właśnie ten. James Ivory stworzył perfekcyjny obraz z doskonałą obsadą (Emma Thompson i Anthony Hopkins), który można oglądać dziesiątki razy i wciąż dopatrywać się nowych niuansów w gestach, mimice, symbolach…

Stevensa poznajemy jako starszego pana, który wybiera się z wizytą do swojej dawnej znajomej – panny Kenton. To jedyna kobieta, jaką kiedykolwiek kochał, choć sam przed sobą nigdy by się do tego przyznał.

W tym przypadku wyjątkowo – jeżeli nie znasz jeszcze książki, polecam obejrzeć najpierw film. Wtedy o wiele łatwiej będzie Ci zrozumieć postawę Stevensa, do którego maska profesjonalnego kamerdynera przywarła tak mocno, że nie jest w stanie jej zdjąć i oddać się choć na chwilę życiu prywatnemu. To historia człowieka tak powściągliwego w słowach i gestach, że nawet w monologu wewnętrznym nie jest w stanie przyznać się do głębszych emocji. I dopiero na starość zdaje się zauważać, jak wiele stracił...

Anna Karenina, Lew Tołstoj

„Ja mogę żyć tylko sercem, wy zaś żyjecie według zasad”

"Anna Karenina" Lew Tołstoj

Wydawnictwo: Znak

                                              

Tłumaczenie:   Kazimiera Iłłakiewiczówna

Liczba Stron:    908

Kategoria:         powieść obyczajowa, romans

Piękna Anna wiedzie dostatnie życie u boku swojego szanowanego, acz dość nudnego męża. Właściwie ma wszystko czego jej trzeba – dobrą pozycję, jest spełnioną matką, bryluje na petersburskich salonach. A jednak czegoś jej brakuje – czegoś ulotnego, nienazwanego, co daje jej młody hrabia Wroński.

Wprowadza w jej życie namiętność, niebezpieczeństwo, burzy spokój, rozpala ogień, który pali wszystko. A Anna początkowo walczy, lecz serce wygrywa z rozumem. Stawia wszystko na jedną kartę i… przegrywa. To smutna historia o gorącym, lecz naiwnym kobiecym sercu. I choć dzieje się w XIXwiecznej Rosji, to trudno oprzeć się wrażeniu, że jest bardzo uniwersalna.

Angielski Pacjent, Michael Ondaatje

"Namiętny poemat jest substytutem kobiety, którą kochasz lub powinieneś kochać, czyjaś namiętna rapsodia komuś innemu zabrzmi fałszywie."

"Angielski pacjent" Michael Ondaatje

Wydawnictwo: Świat Książki

                                              

Tłumaczenie:   Wiesław Sadkowski

Liczba Stron:    270

Kategoria:         powieść obyczajowa, romans

Jego poznajemy, kiedy jest ciężko ranny. Pielęgnowany przez kanadyjską pielęgniarkę we włoskiej willi w krótkich chwilach świadomości, opowiada swoją historię.

O niej wiemy początkowo niewiele – że miała piękne kolana, dopiero co wzięła ślub i dlatego przyleciała wraz z mężem do grupy badaczy, w której znajduje się też on. Romans jest tylko kwestią czasu.

Angielski pacjent to druga z wymienionych w tej notatce książek, która zdecydowanie zyskała po przeniesieniu jej na ekran kinowy. Gorąco polecam film z Juliette Binoche i Wiliamem Defoe w rolach głównych. Tylko naszykuj chusteczki.

Listy na wyczerpanym papierze, Agnieszka Osiecka i Jeremi Przybora

„Okazało się nagle, że jesteśmy do siebie niepodobni jak pies do kota. Myślę, że na to jest jedna jedyna rada: Kochaj mnie! Kochaj mnie, Jeremi, a wszystko będzie fajnie.”

"Listy na wyczerpanym papierze" A.Osiecka, J.Przybora

Wydawnictwo: Agora SA

                                              

Liczba Stron:    216

Kategoria:         poezja

Ze wszystkich opisanych historii ta jedna wydarzyła się naprawdę. Ona – świeżo upieczona rozwódka, on po raz drugi żonaty. Połączyła ich miłość pachnąca tęsknotą, papeterią i jesiennymi liśćmi. Listy na wyczerpanym papierze to zapis dwuletniej korespondencji pomiędzy Agnieszką Osiecką i Jeremim Przyborą. Od namiętnego początku, po środek pełen tęsknot i nadziei, aż po smutne odkochanie.

Książka to rarytas dla fanów twórczości obojga. Z każdej strony bije ich talent i inteligencja. No i oczywiście miłość – czasem ckliwa, trochę zazdrosna, nigdy do końca nie spełniona. A mimo to piękna. Więcej o książce pisałam tu.

Kiedy spojrzymy jeszcze raz na tę listę, to okazuje się, że prawie żadna z tych wielkich namiętności nie skończyła się dobrze. I może dlatego właśnie są świetnym materiałem na powieść o miłości? Miłości, która nie została spłycona codziennością – pieluchami, chorobami, zwykłym zmęczeniem.  A może właśnie prawdziwe uczucie polega na trwaniu przy sobie i odnajdywaniu ciepłych uczuć właśnie mimo tych nieprzespanych nocy, kredytów i sterty prania? Jak sądzisz?

 I co dodałabyś do tej listy?

Czytaj dalej →