30 najlepszych audiobooków przesłuchanych w 2019 roku

Wśród moich czytających przyjaciół panują dwa przeciwstawne poglądy na audiobooki:

Pierwszy: Nie mogę się na nich skupić, są do bani. Muszę mieć spokój i ciszę aby skoncentrować się i odpowiednio wchłonąć treść.

Drugi: Nie mam czasu czytać książek, gdyby nie audiobooki to w ogóle po nic bym nie sięgnął.

Czytaj dalej →

Pięć interesujących osób, które ostatnio poznałam

Uwielbiam biografie i w ostatnim czasie przeczytałam ich całe mnóstwo. Zazwyczaj są życiorysy osób związanych z literaturą lub sztuką, żyjące współcześnie lub wieki temu. Rzadziej – współcześni celebryci, choć takich lektur jest na rynku najwięcej.

Niedawno pisałam już o bardzo ciekawych życiorysach IrenySendlerowej, którą bez pardonu zrzuciła z piedestału Anna Bikont (recenzja tu), o Krzysztofie Komedzie, którego prześwietliła na wskroś Magdalena Grzebałkowska (recenzja tu), czy o Michale Aniele, który przez całe życie zmagał się z podobnymi problemami, co my mu współcześni (recenzja tu).

Dziś kolejne pięć osób, choć książek trochę więcej. Zapraszam. 

Michelle Obama

Jeżeli jesteś kobietą pewną siebie, nazwą Cię agresywną. Jeżeli w związku masz własne zdanie, powiedzą, że trzymasz męża pod pantoflem. Jeśli jesteś stanowcza, nazwą Cię upartą babą. A jeżeli do tego jesteś czarna, atakować cię będą ze zdwojoną siłą.

Michelle Obamy nie trzeba chyba nikomu przedstawiać – to pierwsza Afroamerykanka, która została pierwszą damą USA. Wychowywała się przy niepełnosprawnym ojcu, w podupadającej dzielnicy, bez większych pieniędzy. Jednocześnie jednak miała dom pełen muzyki, miłości, z rodziną, która zawsze dawała jej wsparcie. I to wsparcie pani Obama chce przekazać dalej, zwłaszcza tym, którym brakuje go w rodzinnych domach.

Historia prezydentowej to opowieść o dziewczynie, która dzięki ciężkiej pracy, inteligencji i wierze we własne siły osiągnęła o wiele więcej niż większość czarnoskórych kobiet. Studia w Princeton, praca w miejscach, gdzie niejednokrotnie była jedyną czarną i wreszcie Biały Dom - to inspiracja dla wielu. Poprzez swoją książkę Michelle mówi: jeśli chcesz i wierzysz, możesz osiągnąć wszystko. Nieważne czy jesteś biały czy czarny, czy pochodzisz z dużego miasta czy z małej wsi, jesteś bogaty czy biedny. Możesz mieć trudniej niż inni, ale niech cię to nie zniechęca, lecz wzmacnia.

To ważny i mądry głos dobrej i ciepłej osoby. Polecam.

"Becoming. Moja historia." Michelle Obama

Wydawnictwo: Agora SA

                                              

Tłumaczenie:   Dariusz Żukowski

Liczba Stron:    500

Kategoria:         autobiografia

Kuba Wojewódzki

Rzadko sięgam po książki współczesnych „sław”, a jeśli już się skuszę, bo autor inteligentny i zabawny, to zazwyczaj następuje rozczarowanie. Tak było na przykład, kiedy zapoznawałam się z autobiografią Nergala (recenzję znajdziesz tutaj) i tak było niestety i w tym przypadku.

Najbardziej cięty język polskiego show-bizu. Jedni uważają go za chama i prostaka, inni za inteligentnego bezczela z dystansem do siebie i świata. Ja zaliczam się raczej do tej drugiej grupy  - lubię poczucie humoru Kuby, bawią mnie jego audycje i podziwiam szybkie riposty.

Mimo to książka nie powala. Pierwsze kilkadziesiąt stron to po prostu zbiór niezwiązanych ze sobą krótkich anegdot. Wojewódzki na początku każdego swojego programu rzuca takimi „zdaniami – żarcikami”. W małej dawce jest to zjadliwe i nawet zabawne,   jeżeli czytasz (lub tak jak ja słuchasz) tego przez kilkadziesiąt minut – robi się męczące. To tak jak czytanie książki z dowcipami – po trzecim już przestają cię bawić.

Co jeszcze tu znajdziecie? Trochę o samochodach, trochę o dupach, trochę o koleżankach i kolegach z pracy. Dla fanów Pudelka prawdziwa gratka to rozdział o eks – niby podawane są tylko inicjały, ale każdy kto choć trochę zna to polskie rozrywkowe piekiełko rozpozna Martę Żmudę-Trzebiatowską, Olgę Bołądź czy Hanię Komorowską.

Szybko się czyta, łatwo się słucha (czyta autor) i dobrze, bo to w gruncie rzeczy opowiastka o niczym, zrobiona ewidentnie dla kasy, i szkoda byłoby poświęcać na to więcej czasu. 

"Nieautoryzowana biografia" Kuba Wojewódzki

Wydawnictwo: Wielka Litera

Liczba Stron:    488

Kategoria:         autobiografia

Krzysztof Komeda 

W zeszłym roku, oprócz biografii „Komeda. Osobiste życie jazzu” (o której pisałam na przykład tutaj) ukazała się również książka Tomasza Lacha, pasierba Komedy pt: „Kumpel. Opowieść o Komedzie, Zośce i innych.”. Przeszła raczej bez echa zagłuszona sukcesem reportażu Grzebałkowskiej a warto po nią sięgnąć, bo przedstawia inny punkt widzenia na życie muzyka, jego partnerki i pasierba.

Tomasz Lach nie miał łatwego dzieciństwa i nie był łatwym dzieckiem. Łobuz i wagarowicz miał jednak swój autorytet – był nim jego „stary”, „kumpel” czyli Krzysztof Komeda – jego ojczym.

Po przeczytaniu biografii napisanej przez Grzebałkowską trudno lubić partnerkę Krzysztofa – Zośkę. Agresywna, zaborcza, władcza, nieznosząca sprzeciwu. Swoje dziecko oddała na wychowanie matce, wzięła je do siebie dopiero gdy był już dużym chłopcem. Reporterka nie zostawiła na partnerce jazzmana suchej nitki.

A jednak Lach widzi tę sytuację zupełnie inaczej. Widać tu dziecko spragnione prawdziwej rodziny i kochającej matki. Książka jest pełna anegdot z czasów PRLu, który był bardzo barwnym czasem dla ówczesnych artystów, a także innym niż reporterskie spojrzeniem na niełatwy związek dwóch silnych osobowości. Stanowi świetny suplement dla lektury Grzebałkowskiej, choć jeżeli macie czas tylko na jedną z książek, polecam jednak „Osobiste życie jazzu”.

"Kumpel. O Komedzie, Zośce i innych" Tomasz Lach

Wydawnictwo: Muza

Liczba Stron:    480

Kategoria:         biografia

Stanisław Lem

Gdybym miała wskazać tylko jednego najbardziej ulubionego pisarza, to byłby to właśnie Stanisław Lem. O jego książkach pisałam już kilka razy, polecam zwłaszcza recenzję i lekturę „Cyberiady”, o której pisałam tutaj. Jest to zresztą ulubiona książka samego autora. I moja również.

Jakie są książki Lema pewnie większość z was wie – refleksyjne, filozoficzne, zabawne, inteligentne. A jaki był sam autor? Jako dziecko był niezłym urwipołciem. Uwielbiał skręcać, a przede wszystkim rozkręcać sprzęty, psuł wszelkie zabawki i tyranizował otoczenie na bardzo wyszukane sposoby. Wszystko to wiemy z lektury autobiograficznego „Wysokiego zamku”, w którym Lem patrzy na siebie z lat dziecięcych. Ale to tylko jedna z warstw tej książki. Bo głębiej jest refleksja nad meandrami ludzkiej pamięci, rozważania filozoficzne nad otaczającym światem a także pięknie opisany Lwów lat 30-tych ubiegłego wieku. To jedna z najlepszych książek Lema, choć nie ma tu ani grama fantastyki. Jest za to cały jego geniusz.

"Wysoki Zamek" Stanisław Lem

Wydawnictwo: Agora SA

Liczba Stron:    144

Kategoria:         autobiografia

To tyle Lem o samym sobie. A jak widział go syn? Tego dowiecie się z króciutkiej, acz bardzo treściwej książki Tomasza Lema pt: „Awantury na tle powszechnego ciążenia”. Poznacie tu Lema od podszewki. Zostało mu trochę z dziecięcego tyrana (np. jeżeli coś zgubił, wszyscy domownicy musieli natychmiast zacząć tego szukać), ale w gruncie rzeczy to dusza człowiek. Popędliwy, gwałtowny, ale o wielkim poczuciu humoru. Pałający ogromną miłością do słodyczy, zwłaszcza chałwy, racjonalista ale o pokrętnej logice. Cudownie czyta się opowieści o wspólnych zabawach z synem w podpalanie domu albo dyktanda, których treść mogłaby spokojnie zostać wydrukowana jako kolejna świetna powieść. I do tego całe mnóstwo zdjęć. Ta książka to prawdziwy skarb.

"Awantury na tle powszechnego ciążenia" Tomasz Lem

Wydawnictwo: Cyfrant

Liczba Stron:    225

Kategoria:         biografia

Jeżeli po tych dwóch lekturach wciąż, podobnie jak ja, czulibyście niedosyt, polecam książkę Wojciecha Orlińskiego pt: „Lem. Życie nie z tej ziemi”. To zdecydowanie najobszerniejsza pozycja o pisarzu. Przygotowując się do napisania tej pozycji Orliński przeczytał chyba wszystkie książki Lema i o Lemie, które ukazały się do tej pory.

Jest to jedna z najprzyjemniej napisanych biografii jakie poznałam.  Napisana językiem tak lekkim, że czyta się ją jak dobrą powieść. Na początku przenosimy się do przedwojennego Lwowa, którego charakter oddał Orliński w sposób tak znakomity, że wręcz czuć zapach ciastek z ulubionej cukierni małego Staszka. Później jest jeszcze ciekawiej – Kraków, PRL, walka z cenzurą, samochodami, budową domu.

Z kart wyłania się obraz bardzo fajnego, normalnego faceta, który pasjonował się motoryzacją i miał ogromną słabość do cukierków czekoladowych. Czytałam tę książkę równolegle z biografią Gombrowicza napisaną przez Klementynę Suchanow (recenzję znajdziesz tutaj) i kontrast między tymi dwoma pisarzami był ogromny. Gombrowicz to ekscentryk, który lubił się wywyższać. Lem na jego tle wypada tak normalnie, że wręcz nudno a jednak o wiele bardziej sympatycznie.

Orliński pisze o wielu rzeczach, o których Lem nie chciał opowiadać wprost ani w wywiadach ani w swoich utworach  - a mianowicie o przeżyciach z czasów wojny. Poznając tę część jego życia nagle zupełnie inaczej możemy interpretować wiele z jego książek. I to jest kolejny ogromny plus tej lektury. Polecam gorąco.

"Lem. Życie nie z tej ziemi" Wojciech Orliński

Wydawnictwo: Czarne

Liczba Stron:    440

Kategoria:         biografia

Van Gogh

Jeden z najbardziej nietuzinkowych malarzy. Pisałam o nim na blogu już dwukrotnie – przy okazji genialnej wystawy Van Gogh Alive, o której pisałam tutaj i przy okazji filmu „Twój Vincent” (recenzję znajdziesz tutaj). Życie malarza było niezwykłe, dlatego trudno się dziwić, że biografii powstało wiele. Na blogu dzisiaj o dwóch: „Pasji życia” i „Van Gogh. Życie”.

Irving Stone to niekwestionowany król zbeletryzowanych życiorysów. Wszystkie jego książki powalają szczegółami historycznymi, wiernym oddaniem języka i realiów epoki, o której pisze, które ujęte są w bardzo przystępny dla czytelnika sposób. Pisałam już o jego książce „Udręka i ekstaza”, w której opisywał życie Michała Anioła. Recenzję znajdziesz tutaj. Dziś o jego pierwszym dziele, zatytułowanym „Pasja życia”, które opisuje życie jednego z najbardziej tragicznych malarzy wszech czasów.

Irving Stone patrzy na swojego bohatera z czułością. Skupia się na relacjach Van Gogha z ludźmi, na miłości. Malarz z tej książki to człowiek owszem, porywczy, jednak mimo wszystko dający się lubić. Dlatego ta książka podoba mi się bardziej niż „Van Gogh. Życie”, choć przyczyna dla której autor Słoneczników obciął sobie ucho wydaje się u niego mniej wiarygodna.

"Pasja życia" Irving Stone

Wydawnictwo: Muza

                                              

Tłumaczenie:   Wanda Kragen

Liczba Stron:    576

Kategoria:         biografia

W książce Stevena Neifa i Gregory’ego White Smitha Vincent to cham, gbur i straszny prostak, dlatego mimo, że ta książka jest o wiele bardziej szczegółowa (dzieje rodziny opisane kilka pokoleń wstecz), podobała mi się mniej niż wersja Stona. „Van Gogh. Życie.” zaczyna się 200 lat przed narodzinami malarza, od dziejów jego pradziadka. W książce poznamy jego dziwaczną matkę i surowego ojca. Sam artysta jawi się tutaj jako osoba impertynencka, która dużo wymaga od innych, nie dając nic w zamian.

Największą wartością obu książek jest to, że poszerzają spojrzenie na malarstwo. O ileż łatwiej interpretować nam jego dzieła, kiedy wiemy, jakie przeżycia się za nimi kryją. Po przeczytaniu tych lektur Van Gogh już nie będzie kojarzył mi się z autoportretami czy Słonecznikami ani nawet słynnym Pokojem w Arles. Od teraz pierwsze i ulubione skojarzenie to obraz „Sorrow”. A dlaczego? Przeczytajcie.

"Van Gogh. Życie" Steven Neifeh, Gregory White Smith

Wydawnictwo: Świat Książki

                                              

Tłumaczenie:   Marcin Stopa, Bożena Stokłosa

Liczba Stron:    1056

Kategoria:         biografia

A Ty kogo ciekawego ostatnio poznałeś? Podziel się wrażeniami w komentarzu.

Czytaj dalej →

6 książek, które przybliżą ci świat islamu

Na świecie żyje obecnie około 1,5 miliarda muzułmanów, którzy są rozsiani po całym globie. W 90% są to sunnici, pozostałe 10% to głównie szyici. Jednak tak naprawdę odłamów tej religii jest wiele i trudno mówić o spójnym podejściu do wiary. Zupełnie inaczej praktykują ją mieszkańcy Afganistanu czy Zjednoczonych Emiratów Arabskich a zupełnie inaczej muzułmanie i muzułmanki mieszkający np. w Nowym Yorku.  

Polska, jeżeli chodzi o wyznanie, jest krajem homogenicznym – 93% Polaków deklaruje wiarę katolicką a do wyznania innego niż chrześcijańskie przyznaje się jedynie 0,2% mieszkańców naszego kraju.[1] Nic więc dziwnego, że większość z nas wie o Islamie bardzo niewiele a tego czego nie znamy, po prostu się boimy. Zresztą opierając się tylko na stereotypach, trudno nie czuć strachu. Dlatego dziś kilka książek, które przybliżą Ci ten obcy świat.

„Tysiąc wspaniałych słońc” Khaled Hosseini

"Ale wtedy spośród zaciemnionych spirali jej pamięci wyłaniają się dwie linijki wiersza, którymi Babi żegnał Kabul:

Nikt nie policzy księżyców, co lśnią na jego dachach

ani tysiąca wspaniałych słońc, co kryją się za jego murami"

"Tysiąc wspaniałych słońc" , Khaled Hosseini

Wydawnictwo: Albatros

                                              

Tłumaczenie:   Anna Jęczmyk

Liczba Stron:    431

Kategoria:         powieść obyczajowa

Jeżeli śledzisz mój fanpage, to wiesz, że uważam tę powieść za jedną z najlepszych, jakie przeczytałam w całym swoim życiu. To historia przyjaźni dwóch Afganek, które dzieli wszystko – wiek, sposób wychowania, charakter,  a łączy – wspólny mąż.

Akcja powieści dzieje się przez ponad 40 lat, jest to więc także doskonała lekcja historii Afganistanu. Dowiesz się więc o obaleniu monarchii w latach 70-tych, o roli kobiet w państwie za czasów okupacji ZSRR i o tym jak się to zmieniło w latach 90-tych, gdy Sowieci opuścili kraj i potem, kiedy do władzy doszli Talibowie.

Książka pokazuje różne postawy – muzułmanów kształcących swe córki  i takich, którzy pragną żyć wg najbardziej ortodoksyjnych zasad Islamu. Małżeństwa gdzie panuje równouprawnienie jak i takie, gdzie kobieta nie ma prawa głosu.

To nie reportaż a jedynie fikcja literacka, jednak jak mało która książka pozwala na poznanie zarówno kultury muzułmańskej jak i historii Kabulu w bardzo przystępny sposób.

„Chłopiec z latawcem” Khaled Hosseini

W Afganistanie jest dużo dzieci, ale dzieciństwo to rzadkość

"Chłopiec z latawcem" , Khaled Hosseini

Wydawnictwo: Albatros

                                              

Tłumaczenie:   Maria Olejniczak-Skarsgard

Liczba Stron:    431

Kategoria:         powieść obyczajowa

Druga z książek Khaleda Hosseiniego, którą gorąco polecam. Książka mówi o przyjaźni dwóch chłopców, przerwanym brutalnie dzieciństwie, poczuciu winy i odkupieniu. Ale to również zapis zwyczajów i tradycji kultury islamu, o której przeciętny Europejczyk nie ma pojęcia.

Z książki dowiesz się kim są Hazarowie, Pasztuni i jakie są między nimi relacje. Poznasz schemat tradycyjnego ślubu, pogrzebu, dowiesz się jakie potrawy jada się podczas różnorakich świąt. To także historia, choć nie opisana tak dokładnie jak w pierwszej książce – od rewolucji i obalenia monarchii poprzez sowiecką okupację aż po rządy Talibów.

Od ponad 30 lat wojna, anarchia i głód zmuszają miliony Afgańczyków do poszukiwania nowych domów, poza granicami swojego kraju, najczęściej w Pakistanie i Iranie, ale także w Stanach Zjednoczonych. W szczytowym momencie w Pakistanie mieszkało około 8 milionów Afgańczyków, obecnie są to około 2 miliony. Ta książka pomoże Ci zrozumieć przed czym uciekają. 

"Wykluczeni" Artur Domosławski

Dziś nie jest nam potrzebny europejski czy zachodni humanizm, tylko uniwersalny. Odnoszę wrażenie, że zachodni humanizm się zaciął. Jak postrzegać Innego? Czy to zwierzę czy człowiek? (...) Jeśli to zwierzę - trzeba je odgrodzić albo zabić. Jeśli człowiek - przesunąć i zrobić mu trochę miejsca.

"Wykluczeni" Artur Domosławski

Wydawnictwo: Wielka Litera

                                              

Liczba Stron:    586

Kategoria:         reportaż



O tej książce wspominałam już we wpisie pt: „12 polskichksiążek wyróżnionych w 2017 roku”. To także lektura, którą uznałam za najlepszą przeczytaną w zeszłym roku.

W swoim reportażu Domosławski porusza wiele aspektów – wraz z nim podróżujemy przez Kolumbię, Autonomię Palestyńską, Afrykę. Ale pisząc o ludziach „wykluczonych” trudno nie wspomnieć również o uchodźcach.

Przenosimy się zatem na wyspę Kos, gdzie po morderczym wysiłku dobijają Syryjczycy, Pakistańczycy, Afgańczycy. Imigranci wojenni i ekonomiczni.  Z książki dowiesz się, jak wygląda podróż na grecką wyspę, przed czym ucieka Hammud – student literatury z Aleppo, czy Elham – Libanka z Syrii, która przybyła do Europy wraz z trójką dzieci. Domosławski z empatią i wrażliwością ukazuje nam losy tych ludzi i pomaga zrozumieć ich motywy. Przedstawia również argumenty nacjonalistów i racjonalnie na nie odpowiada. Warto sięgnąć po tę książkę choćby dla tego jednego rozdziału. 

„To ja, Malala”, Malala Yousafzai, Christina Lamb

"Weźmy nasze książki i pióra", powiedziałam. "To najpotężniejsza broń. Jedno dziecko, jeden nauczyciel, jedna książka i jedno pióro mogą zmienić świat."

 "To ja, Malala" , Malala Yousafzai, Christina Lamb

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

                                              

Tłumaczenie:   Magdalena Moltzan-Małkowska

Liczba Stron:   328

Kategoria:         autobiografia

Pamiętasz co robiłaś jak miałaś 11 lat? Biegałaś ze znajomymi po podwórku a Twoim największym zmartwieniem była kolejna klasówka z matmy? Jeżeli tak, to nawet nie wiesz, jak ogromne masz szczęście.

Malala, Pasztunka z Pakistanu, mając tyle właśnie lat musiała stanąć do walki – o swój kraj, o godność kobiet i małych dziewczynek a przede wszystkim o dostęp do edukacji. Nie walczyła karabinem, lecz piórem pisząc dla BBC pamiętnik. Za swoją działalność otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla.

 Książka „To ja, Malala” to historia dziewczynki, która za swoje przekonania i walkę o normalność omal nie oddała życia. Cudem przeżyła przygotowany przez Talibów zamach na nią.

Ta pozycja to przerażające świadectwo tego, jak fanatyzm religijny, niezależnie od wyznania, może zniszczyć całą społeczność. Jednym z popularniejszych narzędzi indoktrynacji okazało się w Pakistanie radio Mułła FM należące do Fazlullaha. Gdy czytałam jak ludzie dobrowolnie oddają mu cały swój majątek, aby mógł dalej propagować reżim Talibów, trudno było tego nie skojarzyć z naszym polskim radiem, propagującym religię katolicką w najciemniejszym jej wydaniu.

Książka oprócz faktów z życia Malali, które same w sobie są kopalnią wiedzy o kulturze i zwyczajach muzułmańskich, zawiera także kalendarzyk wydarzeń ważnych dla Pakistanu – od momentu założenia państwa w 1947 roku aż do śmierci Osamy bin Ladena w 2011 roku.  

„Swoją Drogą” Tomek Michniewicz

Przyjechaliśmy tu przywożąc swoje przyzwyczajenia, nieświadomie oczekujemy znanych nam dobrze schematów. Gdy świat działa na innych zasadach, frustrujemy się, męczymy. Wystarczyło się dostroić, zaakceptować ten inny porządek. Okazało się, że jest logiczny i poukładany, tylko inaczej. Ale nie jest głupi, bezsensowny. Jest inny. 

 "Swoją drogą" Tomek Michniewicz

Wydawnictwo: Otwarte

                                              

Liczba Stron:    368

Kategoria:         podróżnicze

Tomek Michniewicz jest podróżnikiem. O tej książce pisałam na blogu już wiele lat temu – tutaj. Ta pozycja składa się z trzech rozdziałów – każdy z nich opisuje podróż z bliską Tomkowi osobą w jakieś osobliwe miejsce. Dziś tylko o jednej z tych podróży – podróży, która pomaga oswoić strach.

Żona autora – Marianna – jak wielu Polaków bała się muzułmanów. Nieznana kultura kojarzyła jej się wyłącznie z brudem, zamachami i brakiem szacunku dla kobiet. Tomek zabrał ją więc do… Arabii Saudyjskiej.

Arabia Saudyjska to kraj zupełnie odmienny od tych opisanych we wcześniejszych propozycjach – Afganistanu i Pakistanu. Przede wszystkim jest to kraj bogaty. PKB per capita rocznie wynosi tu 21 400 USD, podczas gdy w Afganistanie jest to 596 USD a w Pakistanie 1182 USD. Różnica jest więc kolosalna. Dla porównania w Polsce PKB per capita to 15049 USD.[2]

W książce wyraźnie widać, jak zmienia się podejście Marianny – początkowo rozgoryczona i sfrustrowana licznymi zakazami i nakazami, potem zaczyna się otwierać i rozumieć, że „inny” w odniesieniu do zwyczajów, wcale nie musi oznaczać gorszy. To po prostu kwestia przyzwyczajenia się do innych schematów, zaakceptowania innych porządków. Bo gdyby wszyscy na świecie żyli tak samo, byłoby po prostu nudno.

Oprócz opisu wrażeń i wywiadów z mieszkańcami w książce znajdziesz mnóstwo doskonałych zdjęć – to kolejny plus tej lektury.

„Żona terrorysty”, Anna Sundberg, Jesper Huor

(...) widzę samą szarość. Żadnych kolorów, żadnego życia. Ślepe posłuszeństwo i gloryfikację przemocy. 

  "Żona terrorysty" , Anna Sundberg, Jesper Huor

Wydawnictwo: Czarna Owca

                                              

Tłumaczenie:   Inga Sawicka

Liczba Stron:   304

Kategoria:         autobiografia, reportaż

Tym razem spojrzenie na islam od drugiej strony – tej radykalnej, której wszyscy się obawiamy. Anna, niezaangażowana wyznaniowo Szwedka, pewnego dnia poznaje muzułmanina, w którym się zakochuje. Ten namawia ją na przyjęcie nowej wiary a jego środowisko wciąga ją niczym sekta.

Anna praktykuje z gorliwością neofity – chce wszystko robić najbardziej, najwięcej, najlepiej. Gardzi muzułmankami, które pracują, płacą podatki i posyłają dzieci do zwykłych, koedukacyjnych szkół. Sama nosi nikab, modli się 5 razy dziennie a także dodatkowo przed wyjściem z domu, przed wejściem i wyjściem z toalety, przed zaśnięciem, przed stosunkiem, przed i po posiłku i tak dalej. Nie słucha muzyki, nie śpiewa dzieciom, gdyż fundamentalny odłam Islamu i tego zakazuje.

Rozstaje się z mężem, który nie przestrzega zasad religii w należyty sposób i wychodzi za mąż za innego, który okazuje się jednym z bardziej ściganych na świecie terrorystów. Późno zaczyna docierać do niej, że zamachy i posyłanie na śmierć „niewiernych”, to nie jest najlepsza droga do raju.

Ta wstrząsająca relacja pokazuje chory sposób rozumowania terrorystów a także ich drogę do radykalizmu. Ale na szczęście pokazuje również, że nie musi to być droga jednokierunkowa – Anna poszła w inną stronę a z okładki książki pozuje pogodna, z odsłoniętą twarzą i włosami.

Obecnie ku Europie trwa wędrówka uchodźców z Bliskiego Wschodu na niespotykaną od dawna skalę. Ludzie uciekają przed wojną, głodem lub po prostu szukają lepszego życia. Cytując Domosławskiego: „Wykluczeni załomotali do bram naszej twierdzy. Zapragnęli wejść do naszego raju.” Dlatego może warto ich lepiej poznać? 

---

[1] http://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/inne-opracowania/wyznania-religijne/zycie-religijne-w-polsce,3,1.html

[2] https://pl.tradingeconomics.com/country-list/gdp-per-capita

Czytaj dalej →

Camilla Lackberg inaczej, czyli o książce "Morderstwa i woń migdałów"

Zastanawiam się, jak przedstawić książkę Camilli Lackberg „Morderstwa i woń migdałów”? Powieść? Autobiografia? Poradnik? Tej książki nie da się zaszufladkować do jednego gatunku – zawiera wszystkie te rodzaje pisarstwa. Znajdziemy w niej:

• Trzy nowele („Sen o Elizabeth”, „Kawiarnia wdów”, „Elegancka śmierć”)
•  Jedną minipowieść („Zamieć śnieżna i woń migdałów”)
• Część autobiograficzną
•  Kurs pisania powieści (autorstwa pisarki)

Każdą ze swoich poprzednich dziewięciu powieści Szwedka opisuje na kilkuset stronach (opinie o całej serii z Fjalbacki znajdziesz tu). Byłam więc ciekawa jej krótszych form. Wszystkie te cztery pozycje (3 nowele, 1 minipowieść) przeczytałam z przyjemnością i… szybko.  Żałowałam, że nie ma więcej. Niedosyt pozostał.

Cztery różne historie, ciekawie opowiedziane i oczywiście, skoro autorstwa Camilli Lackberg, w każdej pojawia się nagła śmierć. Z całą świadomością nie napisałam morderstwo, tylko nagła śmierć. Dlaczego? Przeczytaj a będziesz wiedzieć. Zachęcam.

W części autobiograficznej autorka opowiada o swoim dzieciństwie w Fjalbace, latach szkolnych, studiach w Goteborgu i pracy w korporacji. Dużo uwagi poświęca swojemu udziałowi w Kursie Kreatywnego Pisania (prezent gwiazdkowy od męża i mamy). Kurs ten, jak twierdzi sama autorka, był początkiem jej życia jako pisarki.

Poznajemy też jej życie od czasu napisania pierwszej książki („Księżniczka z lodu”) do dzisiaj (książka „Morderstwa i woń migdałów” została wydana w 2016 roku). Dowiadujemy się np., jak udział Camilli w telewizyjnym show „Taniec z gwiazdami” wpłynął na jej życie osobiste i czy np. książkę wg niej powinno się traktować jak każdy inny produkt rynkowy, wymagający reklamy i marketingu, czy przeciwnie – książka to kultura nie mająca nic wspólnego z podażą i popytem?

Camilla Lackberg odkąd pamięta chciała być pisarką, ale dopiero (o czym wcześniej pisałam) udział w Kursie Kreatywnego Pisania dał jej wiarę, że może nią być, że da radę. Udało się. Dlatego wszystkim, którzy marzą o tym zawodzie Szwedka proponuje w ostatniej części książki kurs pisania powieści.

Czytelników zachęca do napisania powieści kryminalnej i podpowiada jakie elementy powinna ona zawierać i jakie reguły spełniać aby nie znudzić i o czym powinien pamiętać pisarz, aby być wiarygodnym. Jest 5 takich reguł. Jakie? Zachęcam do ich poznania. Autorka poleca także książki innych pisarzy jako dobre przykłady zastosowania danych elementów.

A ja polecam książkę „Morderstwa i woń migdałów”, której dodatkowym atutem okazała się jej niejednorodność – kilka gatunków wetkniętych do jednej pozycji.  Myślę, że to zasługa samej autorki, w końcu to ona stanowi wspólny mianownik całości. Przeczytaj, to nie będzie stracony czas.

Za możliwość zapoznania się z lekturą dziękuję wydawnictwu Czarna Owca. 

Morderstwa i woń migdałów - Camilla Lackberg

Wydawnictwo:  Czarna Owca

Tłumaczenie:    Inga Sawicka

Liczba Stron:    240

Kategoria:         Kryminał

Czytaj dalej →